skaten en rouw

Gepubliceerd op 24 augustus 2019 om 22:10

Skaten en Rouw

Stel je voor:
Daar ga je op je skates na jaren.
In het begin zeer onwennig en een beetje angstig om te vallen.
Met polsbeschermers en een muziekje ga je van start en kiest de kortste weg naar het asfalt.
Stoepje op, stoepje af en als de stoep iets te hoog is, skate je iets verder om bij een egaal stukje vloeiend over te gaan op de weg.
Nou ja vloeiend.....net voor het asfalt....redt je het net niet en val je elegant en zachtjes op de stenen. Tja en nu.......weer opstaan zonder enige grip. Wieltjes die draaien en niks of niemand waar je je even aan vast kunt houden of die je omhoog helpt.
Even moed verzamelen en hoppa. Nou dat ging best soepel....of het elegant is dat valt te bezien.
Je vervolgd je weg en merkt dat het een stuk makkelijker gaat op het asfalt.
Ineens zitten er rare ribbels in de weg en je probeert hier zo stabiel mogelijk overheen te gaan. Pff gelukt en weer verder. Oversteken en inschatten hoeveel snelheid je moet maken. Bochtje nemen en verder op een lang stuk asfalt voor je zonder al te veel medeweggebruikers. Hèhè heerlijk even niks en niemand om je bezig mee te hoeven houden.
Dan komt er een bruggetje.....ga je die over of kies je ervoor om naar rechts te gaan om met een omweg richting huis te gaan?nee dat doe je niet...het wordt al later en het schemert.

Oké gewoon gaan en eenmaal op de brug kom je tot stilstand. Je komt niet vooruit door de dikke ribbels. Even stilstaan en bedenken hoe verder. Vasthoudend aan de reling en de vogelpoep ontwijkend, loop je met je skates aan je voeten over de brug. Eenmaal boven moet je naar beneden want je hebt geen keus.
Nou ja dat viel achteraf gezien mee en je voor nu(de eerste keer) was het prima. Voor de volgende keer ga je na wat je anders kunt doen. Na de brug weer een lang stuk asfalt. Je merkt dat het relaxter gaat dan in het begin en dat je oog hebt voor andere dingen. Ineens hoor je welke muziek je op hebt staan, de bloemen om je heen, dieren die in de polder staan. Zelfs je lichaam ontspant en ineens voel je de wind door je haren gaan.

Ineens een stokje op de weg die je niet gezien had, maar je corrigeert en vervolgt je weg.
Je komt voor de keus; neem je de grote en hoge brug of neem je veilig het fietspad.
Je kiest voor het eerste want je weet dat er na de brug een heerlijk lang pad komt.
Je start met volle moed en kiest ervoor om toch naar de stoep te gaan ipv op de weg te blijven. Op die stoep zijn veel hobbels en oneffigheden. Met horten en stoten kom je boven en wacht even. Je hebt de tijd en geniet van het uitzicht om vervolgens naar beneden te gaan.

Eenmaal beneden krijg je te maken met mensen om je heen.
Fietsers die achter je vandaan komen en je inhalen. Hardlopers voor je, een scooter die er langs wil, takjes op de weg. Genoeg om mee te moeten dealen.
Je ziet de hardloper voor je en je hoort jezelf denken....."als ik nou net zo soepel zou gaan op mn skates als zij hard loopt, dat zou toch heerlijk zijn". Of moet je jezelf nog een beetje tijd gunnen?

Wat roept dit verhaal bij je op?

Heb je ondersteuning nodig in het proces nadat je een miskraam hebt gehad of een kindje bent verloren?
Iemand die je af en toe omhoog helpt, en met je nagaat op welke manier je stapjes vooruit kunt maken?
Neem contact op met mij voor het maken van een afspraak voor een gratis en vrijblijvend  coachgesprek.

https://www.nienkecoacht.nl/gratis

Ps. De zwangerchapscursus na verlies start 6 september 2019. Aanmelden en info:
https://www.nienkecoacht.nl/zwanger-na-verlies/zwangerschapscursus-na-verlies


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.